یادداشت های فیزیکی

بعضي وقت ها فضاي وبلاگستان خيلي غم انگيز مي شه. گاهي اوقات اخبار فوت انسان هاي بسيار دوست داشتني رو ميشنويم و حتي گاهي خبر فوت خود وبلاگ نويس رو. چه قدر ديدن كامنت هاي انساني كه فوت كرده، پس از مرگش دردناكه! ديروز كامنت هايش رو مي خووندم و اشك مي ريختم!

وقتي صفحه اي رو باز مي كنم و پيام وبلاگ مورد نظر يافت نشد، ظاهر ميشه، خيلي غمگين ميشم. آخه چرا؟ دوست جون چرا اون نوشته هاي قشنگت رو حذف كردي؟ چطور دلت اومد؟!

چطور مي شه سال ها خاطره رو به راحتي پاك كرد؟ چه چيز مي تونه باعث بشه كسي وبلاگش رو كه اين همه براش عزيزه، حذف كنه؟! با خودم فكر مي كنم آيا من هم يه روزي همچنين كاري رو مي كنم؟ يعني من هم دلم مياد؟ يعني همه وبلاگ ها بايد يه روزي بميرن؟!