یادداشت های فیزیکی

جوان كه بودم يكي از آرزوهايم اين بود كه بتوانم مثل معلم هايم آكولاد هاي خوشگل بكشم. بزرگتر كه شدم وقتي به خودم آمدم، ديدم شاگرد ها هم توجه شان به يك سمت است. ديدم داشت تمرين مي كرد و يه گوشه اي يواشكي آكولاد مي كشيد و با آكولاد من مقايسه مي كرد.

انگار بزرگ كه شدم آرزوي روزگار گذشته رو فراموش كردم. تازه متوجه شده ام كه من هم ياد گرفته ام كه چطوري آكولادهاي خوشگل بكشم!