یادداشت های فیزیکی

"موسم دلگيري است."

"يك نفر دلتنگ است."

تنهايم. باور مي كني؟ ميان اين همه دوست، تنهايم!

"آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ي ناروني تا ابديت جاري است."

پس كجاست سايه ي نارون هستي؟ سايه اش هم دريغ مي كند از من؟

چرا نمي تركد اين بغض لعنتي؟

مرا چه مي شود؟

چرا به هيچ راضي نمي شوم؟

"از چه دلتنگ شدم؟"

پی نوشت:

ابن سينا مي گويد كه نام گذاري سرطان براي اين بيماري از دو سوي است: يكي اينكه غده ي سرطاني مانند خرچنگ است؛ ديگر اينكه اين غده مانند چنگال خرچنگ به بافت ها انگ مي اندازد(از اين رو آنرا در فارسي چنگار گفتند). ابن سينا خود دومي را شايسته تر مي داند و توصيه مي كند كه اگر غده پيشرفته تر باشد از در آودن آن پرهيز كنيد و به آزار بيشتر بيمار دست نزنيد چرا كه سودي ندارد. اما اگر پافشاري دارند بهتر است تا مي توانند ريشه ها را از بافت ها بيرون بكشند زيرا هر چه از آن بر جاي ماند خود به زودي تبديل به غده ي بزرگي خواهد شد. او مي گويد ريشه ي سرطان شناخته نشده است اما به گمان او بايد از چگال شدن تراوش هاي كبدي باشد(تكاثف صفرا) و مي افزايد اگر چنين باشد بهتر است براي پيشگيري هويج، سبزي و ماءالشعير مصرف كنيم. شگفت است كه از راديو بي بي سي در بخش پزشكي مي شنويم ريشه ي سرطان را نشناخته اند اما به شما توصيه مي كند هويج، سبزي و ماء الشعير مصرف كنيد!

شاپركم

پيچ جاده هاي كوهستاني افسانه اي را عاشقانه دوست مي داشتم براي چه؟ آمدن تو را انتظار مي كشيدم؟

تو آمدي شاپركم. اما از كجا؟ از پشت كوه من؟ آخ كه چقدر خسيسم من. كوهت را كوه خودم خواندم كه حتي مالكيتم قراردادي هم نبود! چقدر خسيسم من!

اما شاپركم، من كه طاقت آوردم. من كه خواستمت. نمي خواستم؟

خنده و گريه مان با هم نبود؟

تكيه دادي به كوه استواري كه به تو بخشيدمش. اما هرگز به تو خيانت نكردم. كردم؟ تو چطور؟

اصلاً آمدي كه چه؟ كه بروي؟ آه تو خيلي بازيگوشي شاپركم.

آن كوه استوارمان را ديروز ديدي پشت مه؟ اصلا پشت مه قايم شده بود كه چه؟ كه نبينم لرزشش را؟ لرزشش از براي رفتن توست؟

بيا شاپرك بازيگوش ديوونه ي من! بيا مادر! بيا دلم لك زده صدايم كني « بچه »!

من تو را به اين آساني بدست نياوردم كه از دست بدهم. پيچ جاده ها براي چه بود پس؟

امروز تو را گريستم.

 There are those who think that love comes with a lifetime guarantee,

But we know from those around us that this may not always be,

It's the simple things that come between a father and a son,

But when they try to talk, the knives are out before they have begun; Well, that was me, and I have seen the light that shines for eternity,

Because I learned to say the word "I love you"

ببين چه قلبايي شكستن توي دست روزگار

ببين چشمايي رو كه گشتن پي نوري موندگار

از عشق و باور بايد كه آخر بشه لبريز دلامون

يه روزي هر جا پر بشه دنيا ازطنين صدامون

پس بيا با هر زبون تو هم بخوون

بخوون عاشقونه كنارم

فرياد بزن بگو: دوست دارم.

And this endless road that we are on, just keeps on going round,

But there's one destination that always is here to be found,

So come with me, and you will see the light that shines for eternity,

Be strong and learn to say the words" I love you"

فرياد بزن بگو:

دوسِت دارم.

The words "I love you".

"آي

با شمايم...آي!

اي شمايان! با شمايم، با ... شما،

                                 البته مي بخشيد.

هان، همين جايم، همين جا، كهكشاني آن سوي خورشيد.

در مدار غربت جاويد.

در دل تاريكي مطلق.

در كنار حق.

اندكي اين سو ترك، آري همين جايم.

چون شما؟ هرگز! مبادا اين!

كه در آن ناميده روشن تان فرود آيم.

كيستم؟ يك تكه تنهايي.

ترستان بيهوده است از من

آري، آري تك و تنهايم.

.

.

.

خواستم حرفي بپرسم،

تا بدانم رنگ خوشبختي

چيست؟

سرخ؟ يا خاكستري؟ يا زرد؟

سبز، يا آبي ست؟

و بدانم رنگ خوشبختي

نيز شب ها تيره تر گردد؟

و هوايش سرد تر؟ يا ... بگذرم، بگذر.

گر نشد پرسيد از ايشان هم نشد، باشد.

مي توان باري

شب كه شد از كهكشان ها پرسيد.

مي توان از بيكرانه ي جاودان پرسيد."

* م.اميد